ای مایه ی وفا و صفا میپرستمت

در روح دیر باور ومشکل پسند من

                               آنگونه ای که همچو خدا میپرستمت

آن شب که داستان تو را گوش من شنید

                        غم خیمه زد به جانم واشکم زدیده ریخت

بی خواب شد چشم من ز غم جانگداز تو

                    یک آسمان ستاره زشب تا سپیده ریخت

من بی شمار مرغ گرفتار دیده ام

                                 اما یکی چنان تو اسیر قفس نبود

من سرگذشت تلخ فراوان شنیده ام

                                 اما به تلخ کامی تو هیچ کس نبود